حالا می توانم از هرچیزی که دوست دارم بنویسم وقتی از آنها متنفرم، از صدای مامانم متنفرم و حالم را بهم  می زند، اون صدای بلندش وقتی ساعت ها با تلفن حرف میزند، از صدای قلیون متنفرم.. از صدای زنگ همه ی تلفن ها متنفرم، از صدای تخمه خوردن هم همینطور، از صدای چرخ خیاطی همسایه بالایی، صدای پیانو و دویدن دختر همسایه پایینی.. تصور کن همه ی این بالا پایین شدن ها، همه ی ریتم هایی که تو مغزم میکوبند.. از صدای اون دختر اسکله تو سالن مطالعه که قسم میخورم روزی یک ساعت هم درس نمی خواند ولی بیست و چهار ساعتی اونجاست.. شاید همه ی این تنفرها  نتیجه صدای بالا پایین شدن هورمون ها تو دلم باشد ولی اگه هست چرا همیشه هست پس .

تنها مزیت کنکور شاید همین باشد که برای اولین بار در زندگی ام وقتی روی ترازو میروم عدد پنجاه را نشان میدهد، و صورت و گونه هایم که پر شده اند، وقتی در آینه لبخند میزنم یک صورت گرد و گل انداخته را میبینم با نیمچه چالی که در سالهای اخیر روی صورتم کشفش کردم.